Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Ποιητικές απόπειρες


Σημάδια…


Γυρνούν οι δείχτες στο παλιό ρολόι
κρύβουν θύμησες και μυστικά.
βέλη οι λέξεις που με λαβώνουν, 
όσο εσύ είσαι μακριά

Συνεχίστε την ανάγνωση εδώ


Κερκόπορτα


Αυτό το χώμα έχει μια μυρωδιά από αίμα, 
που στάλαξε απ' άκρη σ' άκρη μαζί με ατέλειωτα δάκρυα.
Όπου κι αν σκάψεις βρίσκεις Ιστορία
όπου κι αν σταθείς νιώθεις κι ένα Ήρωα
εκεί πλάι στην κερκόπορτα που άνοιξε ένας Εφιάλτης.

Συνεχίστε την ανάγνωση εδώ


Ενδοσκόπηση...


Γυρίζω στα γνώριμα μονοπάτια
αυτά, που σε πληγώνουν κι όμως τα περπατάς
αυτά, που σε λυτρώνουν κι όμως τα προσπερνάς

Συνεχίστε την ανάγνωση εδώ


Αγώνας...


Kλωνιά κρύψανε τον ουρανό, τ' αστέρια.
Στα χαμοπούλια του βοριά λέω το όνειρό μου.
κι εκεί τ' αφήνω να γερνά μαζί με τις ανάσες
όσων καταδικάστηκαν ήλιο να μη γνωρίσουν...  

Συνεχίστε την ανάγνωση εδώ


Χειμωνιάζει...


Χειμωνιάζει, στις ψυχές όσων δεν άφησαν μια χαραμάδα ήλιου,
χειμωνιάζει, στις ζωές όσων δεν άφησαν μια χαραμάδα αγάπης.
Κρύο και βοριάς κάνουν τις σκέψεις κλωνιά ξερά
που μπήγονται σε καρδιές τρυφερές.

Συνεχίστε την ανάγνωση εδώ

to e-periodiko mas

Πώς να σου τάξω ουρανό, αφού ουρανό δεν έχω;
Πώς να σου τάξω τη ζωή, όταν στην παίρνουν με βία;
Πώς να σου τάξω θάλασσα, αφού μέσα της παλεύεις
με τ' αφρισμένα κύματα, τις θύελλες, τα βάθη!

Συνεχίστε την ανάγνωση εδώ


to e-periodiko mas

Βουβή περπατώ στο γκρίζο ορίζοντα
οι σκέψεις, χρώματα ανακατεμένα σε λευκό καμβά.
Το άρωμά σου τυλίγει το είναι μου
και η απουσία σου πονά...

Συνεχίστε την ανάγνωση εδώ


Άνθρωποι

to e-periodiko mas

Λέξεις, πράξεις, λογισμοί, συνήθειες
παλεύουν να βρουν δρόμο
μακριά απ’ την προκατάληψη

Συνεχίστε την ανάγνωση εδώ


Ρωγμές...


Ρωγμές ανοίγουνε τα μάτια 
 αφήνοντας πληγές, που καίνε. 
Μαχαίρια που πονούν οι πράξεις 
όλα τα ανείπωτα, τα λένε.

Συνεχίστε την ανάγνωση εδώ

to e-periodiko mas

Άφησες τη ζωή να προσπεράσει
μικρά τα βήματα, φοβόσουν το γκρεμό...
Άφησες τη χαρά να σε γελάσει
πικρό μειδίαμα σε πρόσωπο γλυκό.

Συνεχίστε την ανάγνωση εδώ


Πόσα κομμάτια μπορεί να γίνει η σιωπή;
Πόσες ελπίδες μπορεί να διαλύσει ο πόνος;
Πόσα αστέρια μπορεί να κρύψει η αυγή;
Πόσα γιατί γεννάει ο φθόνος;

Συνεχίστε την ανάγνωση εδώ

to-e-periodiko-mas

Βουβός ο πόνος, σφάζουν οι λέξεις
αίμα σταλάζουν οι ματιές.
Δάκρυ πικρό το πρόσωπο χαράζει
λαβωματιά οι στιγμές.

Συνεχίστε την ανάγνωση εδώ


Σήμερα κάνει μοναξιά...

Σήμερα κάνει μοναξιά...

Γκρίζα σύννεφα υφαίνουν μολυβένιο ουρανό
τον ήλιο κρύβουν, κρύβουν τ' αστέρια
κρύβουν το δρόμο που περπατώ...
το βλέμμα υψώνω  στ' ουρανού τα σταυροδρόμια
αναζητώντας μια αχτίδα μη χαθώ.

Συνεχίστε την ανάγνωση εδώ


Λογισμοί...

πόνος

Σε λογισμών αραξοβόλι
έδωσα τόπο στην οργή
 έκανα χώρο να κάτσει η πίκρα
με δάκρυ έπλυνα κάθε πληγή

Συνεχίστε την ανάγνωση εδώ


Απολογία...


Σε μήτρα ανθρώπινη γεννιέται  θαύμα
σε σώμα ανθρώπινο, γεννιέται κλάμα
πόνος κι αγάπη μαζί δοσμένα
άνθρωπο φτιάχνουν με σάρκα και αίμα.

Συνεχίστε την ανάγνωση εδώ

Σκέψεις αγκάθια...


Ήρθα να σ' αγκαλιάσω και αγρίεψες 
ήρθα να σε φιλήσω και μ' απώθησες 
βγάλε τ' αγκάθια που σου φυτέψαν στην ψυχή 
βάλε αγάπη στην πληγή να επουλωθεί..."

Συνεχίστε την ανάγνωση εδώ



Γκρίζα βάφονται, του πόνου τα τεφτέρια
εκεί που ονόματα μαζεύονται σωρό
εκεί που δάκρυα ποτίζουν μαξιλάρια
κι αργοπεθαίνει η ανάσα στο λεπτό.

Συνεχίστε την ανάγνωση εδώ



Κύκλοι ζωής σπαρμένοι στο χώμα... 
κύκλοι ζωής βαμμένοι με χρώμα! 
Άνθρωποι ίσοι μα όχι όμοιοι, 
τέμνονται χωρίς να ενώνονται 
αγαπιούνται μα και πληγώνονται...

Συνεχίστε την ανάγνωση εδώ

Αλήθεια...


Φυσάει τ' αγέρι και ψιθυρίζει
σκιές οθρώνει στη μοναξιά
ταξίδι κάνει στις αναμνήσεις
να βρει τα χνάρια, τ' αλλοτινά.

Συνεχίστε την ανάγνωση εδώ.


Χρόνος κλέφτης.



Χρόνος η στιγμή, χρόνος το άπειρο,
χρόνος το λεπτό, χρόνος η μέρα...
Χρόνος ατέλειωτος όταν πονάω
χρόνος ελάχιστος, όταν γελώ.

Συνεχίστε την ανάγνωση εδώ



Βρέχει ξανά, βρέχει ασταμάτητα...
πυκνή ατέλειωτη βροχή πέφτει με ορμή στη γη,
στα πλακόστρωτα,  στους δρόμους,
σα να θέλει να ξεπλύνει κάθε ασχήμια, κάθε βρωμιά...


Συνεχίστε την ανάγνωση εδώ



Ο καπετάνιος...



Ήρθες μαζί με τη βροχή
 να φέρεις ήλιο στην ψυχή μου
χαμόγελο στη σκέψη μου
 και λόγο στη ζωή μου.

Συνεχίστε εδώ

Μια πατρίδα λαβωμένη...


Τι να πω για μια πατρίδα,
που την κάνανε παρτίδα;
Να γελάσω ή να κλάψω,
να σιωπήσω ή να φωνάξω;

Συνεχίστε την ανάγνωση εδώ

Την Αγάπη γύρεψα...


Πες μου ποιο είναι τ' όνομά σου...
Αγάπη, με λένε, δε με θυμάσαι;
Και πού κατοικείς;
Στα μάτια, στην καρδιά, 
στο νου, στα χείλη, στη ψυχή!
Στον ανοιξιάτικο αγέρα
στη θάλασσα τη γαλανή,
στους κάμπους και στα περιβόλια, 
στην άναστρη νύχτα, τη σκοτεινή.

Συνεχίστε την ανάγνωση εδώ

Σκέψεις ψυχής...



Όποιος ποθεί τη λευτεριά
μα δεν την κυνηγήσει
δεν έχει ελπίδα να χαρεί
και τόπο για να ζήσει...

Συνεχίστε την ανάγνωση εδώ


Τα αγαπημένα του μήνα

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...


Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

17 Νοέμβρη 1973.

Σαν φόρο τιμής σ' αυτούς που αγωνίστηκαν με κεντρικό σύνθημα και ζητούμενο το "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία",  επιλέξαμε μέσα από το αρχείο της ΕΡΤ, να αναδημοσιεύσουμε μερικές φωτογραφίες,  που περιγράφουν καλύτερα από τις λέξεις, τα γεγονότα.


Συμπλοκή με αστυνομικούς στη γωνία των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, 15 Νοεμβρίου 1973

Αγώνας...

Kλωνιά κρύψανε τον ουρανό, τ' αστέρια. Στα χαμοπούλια του βοριά λέω το όνειρό μου. κι εκεί τ' αφήνω να γερνά μαζί με τις ανάσες όσων καταδικάστηκαν ήλιο να μη γνωρίσουν...  

Πώς να σου τάξω ουρανό

Πώς να σου τάξω ουρανό, αφού ουρανό δεν έχω Πώς να σου τάξω τη ζωή, όταν στην παίρνουν με βία Πώς να σου τάξω θάλασσα, αφού μέσα της παλεύεις με τ' αφρισμένα κύματα, τις θύελλες, τα βάθη!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...