Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Ο Οκτώβρης που αγαπώ...


Όταν αποφάσισα να φύγω από την Αθήνα για την εξοχή, ο κυριότερος λόγος ήταν η φύση. Μεγαλωμένη σε διάφορες επαρχιακές πόλεις, που τότε δε γνώριζαν καν τη λέξη «πολυκατοικία», ήξερα τις αυλές με τα οπωροφόρα και τα σπίτια με τα γεράνια στα παράθυρα. Έβλεπα τις εποχές να αλλάζουν και τα δέντρα να φορούν τα χρώματα και τα αρώματα του κάθε μήνα, πριν έρθει η στιγμή να αλλάξει η διακόσμηση στο σπίτι από καλοκαιρινή σε φθινοπωρινή όπως κάνουμε τώρα στις μεγαλουπόλεις…

Το χώμα μύριζε βροχή πολύ πριν οι στάλες της βρέξουν το μέτωπό μας παίζοντας κρυφτό στις αλάνες  και τα φύλλα που έπεφταν από τα δέντρα ήταν το φθινοπωρινό χαλί της αυλής μας και έκαναν τα πατήματά μας πάνω του, ηχηρά και αφράτα…
Αυτά ξαναζώ στην εξοχή, νιώθοντας τυχερή και αρνούμενη να αποχωριστώ τις παιδικές αναμνήσεις… βλέπετε είμαι από κείνους που δεν μπορούν να ζουν σε ένα τόπο με μόνο μία ή έστω δύο εποχές… μ’ αρέσουν όλες, μ' αρέσει η εναλλαγή, ο ήλιος, η ζέστη, η βροχή, το κρύο και οι μυρωδιές που τα συνοδεύουν.

Γι’ αυτό μ’ αρέσει ο Οκτώβρης. Ο μήνας που η φύση σιγά - σιγά προετοιμάζεται για το χειμώνα… έτσι τον βλέπω εγώ τον Οκτώβρη, σαν στάδιο προετοιμασίας. Σαν την ομαλή μετάβαση από τη μια εποχή στην άλλη.

Έρχεται με τις βραδινές του ψύχρες να ακουμπήσει ένα ελαφρύ πουλόβερ στους ώμους μου και να δώσει αφορμή για να μαζευτώ από τη βεράντα στο καθιστικό…  να χουχουλιάσω με τη βαμβακερή κουβέρτα της γιαγιάς στα πόδια, να βάλω κάτι ζεστό να πιω παρέα με τους αγαπημένους μου και να κλείσω λίγο το ορθάνοιχτο, μέχρι τώρα, παράθυρο…
Έρχεται να με ξυπνήσει με τις πρωινές δροσιές του, που τρυπώνουν από τις γρίλιες μαζί με τη ήρεμη βροχούλα και να μου φέρει στο νου την εικόνα της μαμάς μου να με γυρίζει απ' την εξώπορτα στο σπίτι, για να φορέσω καλτσάκια – γιατί ο καιρός ψύχρανε – πριν πάω σχολείο… τι περίεργο, ενώ με ενοχλούσε, το ίδιο έκανα κι εγώ στην κόρη μου…

Σκορπά παιχνιδιάρικα μικρά συννεφάκια στον ουρανό και βάζει τον ήλιο να παίζει κρυφτό μαζί τους κι όταν θυμώνει πετά τσουβάλια γκρίζο και ξεκινά τις καταιγίδες, που όμως ποτέ δεν κρατούν πολύ, λες και τις φέρνει ίσα για να μπορεί μετά ν' απλώσει το ουράνιο τόξο χρωματισμό, χαρούμενο.
Κι η μυρωδιά απ' το βρεμένο χώμα να σε τραβά πάλι έξω να τη γευτείς, να τη νιώσεις με όλα σου τα κύτταρα, κομμάτι της φύσης κι εσύ, μικρό χορταράκι που διψά για δροσιά...

Και οι λιακάδες του είναι αλλιώτικες… δεν σε μπερδεύουν με τη ζέστη τους, είναι μαλακές κι αυτές, ήπιες, χαμογελαστές θαρρείς. Είναι σα να σου λένε πως πρέπει να τις χαρείς πριν λιγοστέψουν και σου λείψουν. Είναι οι μέρες που περπατώ στον κήπο, αναζητώντας τα αγριολούλουδα που ανθίζουν κάθε εποχή και ποτέ δεν κατάφερα να μάθω το όνομά τους.

Ο Οκτώβρης είναι ο μήνας των χρυσανθέμων, που γεμίζουν χρώμα και ομορφιά τα παρτέρια και τις γλάστρες της μαμάς μου, είναι ο μήνας που γιορτάζουν αγαπημένα μου πρόσωπα, είναι ο μήνας που «γυρνώ» στον εαυτό μου και ξεκινώ απ’ την αρχή το κουβεντολόι μαζί του, σα να το κάνω για πρώτη φορά. Δεν ξέρω πώς και γιατί, ούτε που θέλησα ποτέ να μάθω, αλλά έτσι έκανα πάντα κι έτσι συνεχίζω αυτό το εσωτερικό ταξίδι που άλλοτε εκφράζεται με λέξεις κι άλλοτε με σιωπή…


Το κείμενο που διαβάσατε γράφτηκε μετά από παρακίνηση της Μαρίας από το MommyJammi.gr. Μαράκι μου σ’ ευχαριστώ για την αφορμή…
Καλό μήνα σε όλους!



Τα αγαπημένα του μήνα

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...


Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

17 Νοέμβρη 1973.

Σαν φόρο τιμής σ' αυτούς που αγωνίστηκαν με κεντρικό σύνθημα και ζητούμενο το "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία",  επιλέξαμε μέσα από το αρχείο της ΕΡΤ, να αναδημοσιεύσουμε μερικές φωτογραφίες,  που περιγράφουν καλύτερα από τις λέξεις, τα γεγονότα.


Συμπλοκή με αστυνομικούς στη γωνία των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, 15 Νοεμβρίου 1973

Αγώνας...

Kλωνιά κρύψανε τον ουρανό, τ' αστέρια. Στα χαμοπούλια του βοριά λέω το όνειρό μου. κι εκεί τ' αφήνω να γερνά μαζί με τις ανάσες όσων καταδικάστηκαν ήλιο να μη γνωρίσουν...  

Πώς να σου τάξω ουρανό

Πώς να σου τάξω ουρανό, αφού ουρανό δεν έχω Πώς να σου τάξω τη ζωή, όταν στην παίρνουν με βία Πώς να σου τάξω θάλασσα, αφού μέσα της παλεύεις με τ' αφρισμένα κύματα, τις θύελλες, τα βάθη!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...