Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Η πρώτη βαφή μαλλιών!


Αν νομίζετε πως η βαφή των μαλλιών είναι υπόθεση των τελευταίων δεκαετιών ή τουλάχιστον του τελευταίου αιώνα, κάνετε λάθος! Το βάψιμο των μαλλιών έχει μεγάλη ιστορία, η οποία ξεκινά με την ύπαρξη του ανθρώπου πάνω στη γη.

Οι ανακαλύψεις των αρχαιολόγων έρχονται να αποδείξουν πως οι άνθρωποι από την προϊστορική ακόμα εποχή (Νεάτερνταλ) χρησιμοποιούσαν φυτά για να αλλάξουν το χρώμα όχι μόνο των μαλλιών τους, αλλά και του δέρματός τους. Οι αρχαίοι Γαλάτες και οι Σάξονες έβαφαν τα μαλλιά τους με έντονα χρώματα για να δείξουν την τάξη τους, αλλά και να προκαλέσουν φόβο στους αντιπάλους τους στο πεδίο της μάχης. Στους Βαβυλώνιους άρεσε το χρυσό χρώμα, γι' αυτό σκόρπιζαν χρυσή σκόνη στα μαλλιά τους. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν εκχυλίσματα φυτών για να βάψουν τα μαλλιά τους και μάλιστα σε καθημερινή βάση, αφού αλλιώς δεν μπορούσαν να έχουν μόνιμο αποτέλεσμα. Συνήθως τα χρησιμοποιούσαν για να κάνουν τα μαλλιά σκουρότερα. Αργότερα ανακάλυψαν τρόπους να ανοίγουν το χρώμα, με ένα από αυτούς την έκθεση στον ήλιο των βαμμένων μαλλιών για πολλές ώρες.


Το πιο γνωστό φυτό που ακόμα και σήμερα χρησιμοποιείται, ήταν η χένα, ενώ χρησιμοποιούσαν και το μαύρο κέλυφος του καρυδιού καθώς και ξανθυντικές ουσίες. Ως το 18ο αι οι βαφές παρέμεναν απολύτως φυτικές. Χρειάστηκε να φτάσουμε κοντά στο 1800 μ.Χ. για να ανακαλύψουν οι χημικοί μια ουσία που είναι γνωστή ως PPD και να δημιουργήσουν έτσι τη συνθετική βαφή. Η ανακάλυψη το 1860 του υπεροξείδιου του υδρογόνου (ντεκαπάζ) ως μέσο για να ξανθαίνουν τα μαλλιά, άνοιξε νέους δρόμους στη βαφή των μαλλιών. Ο χημικός Eugene Schueller δημιούργησε την πρώτη χημική βαφή (1907) την οποία ονόμασε "Aureole" και αργότερα έγινε γνωστή με το όνομα "L'Oreal" που όλες γνωρίζουμε.


Στα χρόνια που ακολούθησαν υπήρξε μια ολοένα αυξανόμενη αγάπη στο ξανθό χρώμα που όλο και περισσότερες γυναίκες τολμούσαν. Το 1932 ο χημικός Lawrence Gelb δημιούργησε μια βαφή που εισχωρούσε στο εσωτερικό της τρίχας, δουλεύοντας για την εταιρεία "Clairol" ενώ το 1950 κυκλοφόρησε η πρώτη βαφή που μπορούσε κανείς να χρησιμοποιήσει στο σπίτι και άλλαζε το χρώμα των μαλλιών σε ανοιχτότερο χωρίς όμως να το ξανθαίνει και όπως ήταν φυσικό γνώρισε τεράστια επιτυχία και αποδοχή.


Όσο περνούσαν οι δεκαετίες οι άνθρωποι (γυναίκες και άνδρες) έδειχναν μια συνεχώς αυξανόμενη προτίμηση στην αλλαγή του χρώματος των μαλλιών τους ή τη διατήρηση της νεανικής όψης μέσα από μια βαφή. Η βιομηχανία διαρκώς εξελισσόταν παράγοντας μια μεγάλη ποικιλία προϊόντων, που στόχο είχαν το καλύτερο αποτέλεσμα τόσο στην όψη όσο και στην υγεία της τρίχας. Η μόδα έδινε το δικό της στίγμα κάθε τόσο, προτείνοντας χρώματα ακόμα και για τα μαλλιά για να φτάσουμε στις μέρες μας όπου, σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία, το 98% των γυναικών βάφουν τα μαλλιά τους και μάλιστα από πολύ νεαρή ηλικία, η οποία προσδιορίζεται γύρω στα 15 χρόνια.


Τα αγαπημένα του μήνα

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...


Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

17 Νοέμβρη 1973.

Σαν φόρο τιμής σ' αυτούς που αγωνίστηκαν με κεντρικό σύνθημα και ζητούμενο το "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία",  επιλέξαμε μέσα από το αρχείο της ΕΡΤ, να αναδημοσιεύσουμε μερικές φωτογραφίες,  που περιγράφουν καλύτερα από τις λέξεις, τα γεγονότα.


Συμπλοκή με αστυνομικούς στη γωνία των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, 15 Νοεμβρίου 1973

Αγώνας...

Kλωνιά κρύψανε τον ουρανό, τ' αστέρια. Στα χαμοπούλια του βοριά λέω το όνειρό μου. κι εκεί τ' αφήνω να γερνά μαζί με τις ανάσες όσων καταδικάστηκαν ήλιο να μη γνωρίσουν...  

Πώς να σου τάξω ουρανό

Πώς να σου τάξω ουρανό, αφού ουρανό δεν έχω Πώς να σου τάξω τη ζωή, όταν στην παίρνουν με βία Πώς να σου τάξω θάλασσα, αφού μέσα της παλεύεις με τ' αφρισμένα κύματα, τις θύελλες, τα βάθη!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...