Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Το σπιτάκι του βιβλίου...


Ήταν δεν ήταν επτά χρονών, ντυμένος με παντελόνι δανεικό πολύ μεγαλύτερο από το μέγεθός του και ένα μπουφάν, που αντίθετα του ήταν μικρό και φθαρμένο σε πολλά σημεία. Δεν κούμπωνε κι αυτό, τον έκανε κάθε τόσο να το τραβά με τα δυο του χέρια προσπαθώντας να ζεσταθεί…

Παιδί των φαναριών θα τον έλεγες και όχι άδικα. Ορφανός από μάνα με ένα πατέρα, που δούλευε μια φορά στο τόσο και ένα σπίτι σωστό ρημάδι, έμοιαζε με ήρωα του Καρόλου Ντίκενς, έτσι όπως στεκόταν στα φανάρια κοιτάζοντας τα αυτοκίνητα και απλώνοντας κάθε τόσο το χέρι για λίγα ψιλά.

Δεν ήταν μόνος! Κι άλλα παιδιά σ’ αυτό το «στέκι» έβγαζαν «μεροκάματο» είτε καθαρίζοντας τζάμια αυτοκινήτων, είτε ζητιανεύοντας. Ήταν όμως ο μικρότερος κι αυτό ήταν μεγάλο μειονέκτημα για κείνον, στον άγριο κόσμο που ζούσε. Την ηλικία του την είχε προ πολλού ξεχάσει, αφού έπρεπε να υπερασπίζεται τον εαυτό του απέναντι στους μεγαλύτερους της παρέας κι έτσι είχαν αρχίσει να τον αποδέχονται και να τον υπολογίζουν.

Σχολείο δεν πήγαινε. Για κείνον σχολείο ήταν ο δρόμος, η επιβίωση για μια ακόμα μέρα. Και μάλλον γινόταν καλός μαθητής αν σκεφτεί κανείς πως κατάφερνε να τρώει καθημερινά κάτι. Μια φορά τη μέρα, όχι υπερβολές, αλλά έτρωγε.

Κάθε που βράδιαζε και έπαιρνε το δρόμο για το σπίτι σκεφτόταν αν ο πατέρας του θα ήταν εκεί και προτιμούσε να μην είναι, για να χωθεί γρήγορα στα βρώμικα σκεπάσματα του κρεβατιού του και να κάνει πως κοιμάται. Αν ήταν ο πατέρας σπίτι, τότε τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα. Τον έβλεπε να μονολογεί, να κλαίει, να πίνει και προσπαθούσε να κρυφτεί σε μια γωνιά για να τον ενοχλεί όσο γίνεται λιγότερο…
Όχι δεν τον χτυπούσε! Δεν τον είχε χτυπήσει ποτέ, όμως η απελπισία που έβλεπε στα μάτια του μετέτρεπε το μικρό σε μεγάλο και το μεγάλο σε μικρό κι αυτό, δεν το άντεχε κανένας από τους δύο!

Όταν πάλι ο πατέρας έλειπε, ξαπλωμένος στο κρεβάτι ξεφύλλιζε το ένα και μοναδικό του βιβλίο. Του το είχε χαρίσει ένα κορίτσι μια ηλιόλουστη μέρα, που καθόταν με το χέρι απλωμένο όπως συνήθιζε στο φανάρι. Όσο η μαμά έψαχνε ψιλά, η μικρή του έδωσε το βιβλίο για να του κάνει παρέα, όπως του είπε.

Το άνοιγε με προσοχή και γυρνούσε τις σελίδες του βιαστικά μέχρι να φτάσει σ’ εκείνη που είχε τη φωτογραφία με το σπιτάκι στο δάσος. Πόσο αγαπούσε αυτή τη φωτογραφία! Πόσο θα ήθελε να υπήρχε στην πραγματικότητα αυτό το σπίτι που τόσο είχε θαυμάσει…

- Κύριε Παπαπέτρου, ο μεσίτης στη γραμμή τρία, ακούστηκε η φωνή της γραμματέα.
- Πες του πως θα του τηλεφωνήσω εγώ Λίζα, ευχαριστώ…

Σηκώθηκε απότομα, προσπαθώντας να συνέλθει… ακόμα δεν μπορούσε να συνειδητοποιήσει πως μια φωτογραφία τον είχε γυρίσει τόσα χρόνια πίσω. Του είχε ξυπνήσει τόσες μνήμες οδυνηρές…
Το σπίτι που ονειρευόταν από παιδί, το σπίτι του βιβλίου, που ακόμα φύλαγε στο γραφείο του και δεν το αποχωρίστηκε ποτέ, υπήρχε!! Το είχε μπροστά του ανάμεσα σε τόσα άλλα, που ο μεσίτης του πρότεινε. Τόσα χρόνια με όσα μεσολάβησαν και η παιδική λαχτάρα είχε παραμείνει αναλλοίωτη να τον κρατά δεμένο με το παρελθόν σε ένα σκοπό, που για κανένα δεν είχε νόημα, παρά μονάχα για κείνον!

Δεν ξέχασε! Δεν μπορούσε να ξεχάσει κι ας βρέθηκαν άνθρωποι να τον αγαπήσουν, να τον μεγαλώσουν, να τον σπουδάσουν. Τίποτα δεν κατάφερε να σβήσει τη λαχτάρα να ζήσει στο σπιτάκι της εξοχής, που ονειρευόταν στο ερειπωμένο δωμάτιο με το μισόκλειστο παντζούρι που άφηνε το φως της λάμπας του δρόμου να περνά και να φωτίζει τα ταξίδια που έκανε με το νου…

Σχημάτισε τον αριθμό του μεσίτη βιαστικά. Μάταια εκείνος προσπαθούσε να τον πείσει πως στα σπίτια, που του έστειλε, υπήρχαν πολύ καλύτερες επιλογές από αυτή που είχε κάνει. Έτσι, το όνειρο έγινε πραγματικότητα!

Πήγε μόνος του, το περιποιήθηκε, το επίπλωσε απλά, το εξόπλισε με όλα τα απαραίτητα και λίγες εβδομάδες αργότερα οδηγούσε στο μικρό επαρχιακό δρόμο την οικογένειά του, στο σπιτάκι του δάσους όπως το αποκαλούσε.
Ήταν φθινόπωρο πια και ο δρόμος υγρός από τις συχνές βροχές. Οδηγούσε αργά για να μπορούν όλοι να θαυμάζουν τη φύση γύρω τους, που καταπράσινη τους υποδεχόταν. Σταμάτησαν έξω από τη μικρή αυλή και διέσχισαν το πλακόστρωτο μονοπάτι, που έφτανε μέχρι την είσοδο. Τα παιδιά του χαρούμενα τιτίβιζαν όλο ενθουσιασμό για το νέο τους απόκτημα και η γυναίκα του δεν σταματούσε να μιλά για το γούστο και την καλαισθησία της ανακαίνισης.


Έβαλε μέσα τις βαλίτσες τους, άναψε το τζάκι και βγήκε στην αυλή… δεν μπορούσε άλλο να συγκρατήσει τα δάκρυά του και δεν ήθελε να τα μοιραστεί με κανένα! Μόνο με τη βροχή, που άρχισε ξανά να πέφτει σιγανή, καθάρια και να μουσκεύει το χώμα. Κι έμεινε μαζί της για αρκετή ώρα, ώσπου να κλείσουν όλες οι πόρτες απ’ τα παλιά κι όλες οι χαραμάδες…
...

Αυτή η ιστορία γεννήθηκε από τη φωτογραφία που βλέπετε και ανήκει στην Ελένη από το Καρυδότσουφλο. Εκείνη, μας ζήτησε να γράψουμε μια ιστορία κοιτώντας τη και δεν μπορούσα φυσικά να αρνηθώ.  
Δείτε τις υπόλοιπες ιστορίες, που έχουν ήδη δημοσιευτεί πατώντας, εδώ.


Τα αγαπημένα του μήνα

Ένα έγκλημα καταστρέφει την Αττική! - ΕΝΙΑΙΑ ΚΙΝΗΣΗ BLOGGER

Στεκόμαστε στο πλευρό των κατοίκων του Δήμου Μαραθώνα και υπερασπιζόμαστε το δικαίωμά τους να προστατεύσουν τη ΒΑ Αττική και όχι μόνο, από την καταστροφή, που θα επιφέρει ο ΧΥΤΥ Μαραθώνα. ΔΕΝ ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΙΩΠΗΛΟΙσε μια σειρά παράλογων και παράνομων ενεργειών που γίνονται, με πρώτο το σημείο που κατασκευάζεται. Βρίσκεται σε βουνό το οποίο εξαφανίστηκε σταδιακά για τη δημιουργία του, μια ανάσα απ’ τη θάλασσα. Στο σημείο βρίσκονται πηγές και ρέματα τα οποία καταλήγουν στις κοντινές παραλίες στον Ευβοϊκό (Μαραθώνα, Σχοινιά, Ν. Μάκρη, Σέσι) και ήδη με μια μικρή μπόρα κατεβαίνει λάσπη σε όλη την ακτογραμμή. Φανταστείτε να κατεβαίνουν τοξικά υπολείμματα. Με τη λειτουργία του θα μολυνθεί όχι μόνο η ακτογραμμή αλλά και η θάλασσα, θέτοντας σε κίνδυνο την αλιεία και το κολύμπι. Παίρνουμε θέση και ψηφίζουμε εδώ
ΔΕΝ ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΙΩΠΗΛΟΙ ΟΤΑΝθα επηρεαστεί άμεσα ο υδροφόρος ορίζοντας όπως συμβαίνει στη Φυλή, πουσύμφωνα με την έκθεση του καθ. Γεωλογίας & Περιβάλλοντος στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, κ. Λέκκα, …

Εγκατάλειψη

Μόνος στον ατέλειωτο κόσμο που πια, δεν μπορώ να περπατήσω... Xέρι απλώνω στα πουλιά που φέρνουν τα μαντάτα
κι εδώ στης μοναξιάς την απεραντοσύνη
τραγούδι φτιάχνω τις αναμνήσεις τώρα που ρίζωσα στο χώμα.

Η πρώτη βαφή μαλλιών!

Αν νομίζετε πως η βαφή των μαλλιών είναι υπόθεση των τελευταίων δεκαετιών ή τουλάχιστον του τελευταίου αιώνα, κάνετε λάθος! Το βάψιμο των μαλλιών έχει μεγάλη ιστορία, η οποία ξεκινά με την ύπαρξη του ανθρώπου πάνω στη γη.

Οι ανακαλύψεις των αρχαιολόγων έρχονται να αποδείξουν πως οι άνθρωποι από την προϊστορική ακόμα εποχή (Νεάτερνταλ) χρησιμοποιούσαν φυτά για να αλλάξουν το χρώμα όχι μόνο των μαλλιών τους, αλλά και του δέρματός τους. Οι αρχαίοι Γαλάτες και οι Σάξονες έβαφαν τα μαλλιά τους με έντονα χρώματα για να δείξουν την τάξη τους, αλλά και να προκαλέσουν φόβο στους αντιπάλους τους στο πεδίο της μάχης. Στους Βαβυλώνιους άρεσε το χρυσό χρώμα, γι' αυτό σκόρπιζαν χρυσή σκόνη στα μαλλιά τους. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν εκχυλίσματα φυτών για να βάψουν τα μαλλιά τους και μάλιστα σε καθημερινή βάση, αφού αλλιώς δεν μπορούσαν να έχουν μόνιμο αποτέλεσμα. Συνήθως τα χρησιμοποιούσαν για να κάνουν τα μαλλιά σκουρότερα. Αργότερα ανακάλυψαν τρόπ…

Φόρουμ Αρχαίων Πολιτισμών στην Αθήνα!

Γνωστό και ως GC10, το Φόρουμ Αρχαίων Πολιτισμών πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο στο Ζάππειο Μέγαρο μετά από πρωτοβουλία των υπουργείων Εξωτερικών Ελλάδας και Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Το Φόρουμ αυτό αποτέλεσε την πρώτη διάσκεψη εκπροσώπων αρχαίων πολιτισμών, του οποίου την έναρξη των εργασιών κήρυξε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Προκόπης Παυλόπουλος.

Θεωρείται ένα σημαντικό διεθνές γεγονός, το οποίο εντάσσεται στην ήπια διπλωματία δίνοντας την δυνατότητα να καθίσουν, για πρώτη φορά σε κοινό τραπέζι, οι υπουργοί Εξωτερικών δέκα χωρών από τέσσερις διαφορετικές ηπείρους. Δέκα χώρες, η Αίγυπτος, η Βολιβία, η Ινδία, το Ιράκ, το Ιράν, η Ιταλία, η Κίνα, το Μεξικό, το Περού και φυσικά η Ελλάδα συζήτησαν για τους τρόπους διατήρησης της πολιτιστικής κληρονομιάς της κάθε μιας από αυτές αφενός και αφετέρου τους τρόπους ανάδειξης των πανανθρώπινων αρχών και των αξιών αρχαίων πολιτισμών, έχοντας εκ του παραλλήλου και άλλες μορφές συνεργασίας σε οικονομικό, γεωστρατηγικό και γεωπολιτικό επίπεδο.


Ο υπ. Εξωτερικών του Ιράκ μιλά για τη Συρία

Συνέντευξη στην Ελένη – Βασιλική Μπαμπαλιούτα Ο υπουργός εξωτερικών του Ιράκ, Δρ Ιμπραήμ Αλ Τζααφάρι, παρευρέθηκε στο Φόρουμ Αρχαίων Πολιτισμών που φιλοξενήθηκε πρόσφατα στην Αθήνα και μίλησε στην δημοσιογράφο Ελένη - Βασιλική Μπαμπαλιούτα για τη Συρία, το ρόλο της Σαουδικής Αραβίας, του Κατάρ και της Τουρκίας στον πόλεμο της Συρίας, καθώς και τις σχέσεις του Ιράκ με την Ελλάδα.
Η καταπολέμηση της τρομοκρατικής οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος αποτελεί προτεραιότητα για το Ιράκ. Πώς εξελίσσεται η μάχη στη Μοσούλη; Οι ιρακινές δυνάμεις έχουν σημειώσει σημαντική πρόοδο στη μάχη της Μοσούλης. Όπως γνωρίζετε μετά την απελευθέρωση ολόκληρου του αριστερού τμήματος της πόλης, σειρά έχει το βόρειο τμήμα της δεξιάς πλευράς της, ενώ παρά τα όποια εμπόδια, υπάρχει πρόοδος και όσον αφορά στην ανακατάληψη της παλιάς πόλης ιδιαίτερα στην περιοχή του τζαμιού Αλ Νόρι. Επίσης η ανοικοδόμηση της ιστορικής πόλης Αλ Χαντέρ αποτελεί μια επιπλέον στρατηγική νίκη. Η γραμμή εφοδιασμού της τρομοκρατικής οργάνωσης μέ…
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...